محمد اصغری، پژوهشگر مسائل فلسطین، در شصتمین محفل عصرنشینی هنر و اندیشۀ «دیدار» گفت: ما نباید از سلیمان منصور انتظار یک بینش مسلح سیاسی داشته باشیم، اما هنر او سیاسی است، زیرا موقعیت او یک موقعیت سیاسی است.
به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، شصتمین محفل عصرنشینی هنر و اندیشۀ «دیدار» با عنوان «حامل قدس» یکشنبه ۲۲ شهریورماه ۱۴۰۵ با نگاهی به نمایشگاه «نقاش سرزمین زخمی» در نگارخانه عالی برگزار شد.
در این نشست که به همت پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی و با همکاری مرکز هنرهای تجسمی حوزه هنری برپا شد، حسین عصمتی، نقاش و نگارگر، مینو خانی، استاد دانشگاه و پژوهشگر هنر، محمد اصغری، پژوهشگر مسائل فلسطین و محمدرضا وحیدزاده، پژوهشگر هنر و دبیر نشست، حضور داشتند. در ابتدای این نشست، مینو خانی، استاد دانشگاه و پژوهشگر هنر، گفت: آثار سلیمان منصور را از هر منظری که مورد بررسی قرار دهیم، به یک نقطۀ واحد میرسیم و آن چیزی است که ما به عنوان مخاطب عام از فلسطین شنیدهایم.
او افزود: ایران جزو اولین کشورهای حوزه هنر مقاومت بوده است. هنر مقاومت وجود داشته، اما در ایران این عنوان را گرفت و آن را تقویت کرد و این باور را در دل هنرمندان جا داد که اثر هنری میتواند به سلاح و ابزار تبدیل شود.
خانی ادامه داد: سلیمان منصور زمانی به دنیا میآید که اتفاق دردآوری در این خطه رخ میدهد؛ سرزمینی به اسرائیلیها داده میشود و مردمانش از سرزمین خود رانده میشوند. نمیشود در سرزمینی زندگی کرد که نزدیک ۸۰ سال در حال مبارزه است و برای آن کاری نکرد.
این پژوهشگر هنر تصریح کرد: آثار سلیمان منصور حتی اگر عنوان یا نامی هم نداشتند، باز هم ما همان خوانش را از آن آثار داشتیم؛ به این علت که محتوا در آثار او بیانگر همه چیز است.
در ادامه این نشست، حسین عصمتی، نقاش و نگارگر، عنوان کرد: این هنر مقاومت متعلق به گروههای خاصی نیست و در ایران ساختار مشخصی پیدا کرده است.
او گفت: من شناخت زیاد و کاملی در مورد این هنرمند ندارم، اما چیزی که بیشتر مهم است، آثار هنری اوست که وقتی با آن مواجه میشویم، ما را جذب خودش میکند. رسا بودن این آثار هنری باعث میشود که ما به سمت آن گرایش پیدا کنیم.
عصمتی افزود: در این آثار تصاویری را میبینم که برگرفته از فرهنگ فلسطین است؛ عناصری که مربوط به زندگی سنتی است و رفتارهای آن را یادآور میشود. این باعث میشود که یک غم و اندوه در این آثار حس کنیم که غمی مشترک ایجاد میکند و ما را به سمت آن گرایش میدهد.
او خاطرنشان کرد: سلیمان منصور در اینجا به یک هنرمند مردمی تبدیل میشود و شاید به تعبیری صدای مردمش را از درون آثارش میشنویم. او صدای قلب امیدوار فلسطین است.
در ادامه نشست، محمد اصغری، پژوهشگر مسائل فلسطین، گفت: آشنایی من با آثار سلیمان منصور به ۱۵ سال قبل برمیگردد.
او افزود: منصور یک فلسطینی تمامعیار است و یک فلسطینی در فلسطین مانده است. نزدیکترین شخصیت ادبی به منصور، محمود درویش است. یک فلسطینی تحصیلکرده و کمی روشنفکر میفهمد که برای او مجاری فرصت، باز نیست.
اصغری تصریح کرد: فلسطین اساساً قربانی تصویر است. فلسطین قربانی تصویری بود که پروپاگاندای مسیحی آن را اینگونه تصویر کرد. مثلاً تصویری از قدس مشاهده میکنید که وسط بیابان است، در حالی که روایات تاریخی عکس این را میگوید.
این پژوهشگر مسائل فلسطین عنوان کرد: سلیمان منصور شاید خیلی نسبتی با سلاح نداشته باشد اما در روزگاری که با تنش سلاح همراه است، با هنرمندان فلسطینی کار مشترک دارد. در اینها جدال یک انسان فلسطینی است و این فلسطینی بودن، یک جدال برای بودن است.
او گفت: سلیمان منصور دوست دارد بر سر جایی که هست بایستد. ما نباید از او انتظار یک بینش مسلح سیاسی داشته باشیم، اما هنر او سیاسی است، زیرا موقعیت او یک موقعیت سیاسی است.
اصغری خاطرنشان کرد: سلیمان منصور مدام برای نگهداشتن چیزی که احساس میکند با آن میتواند خودش را تعریف کند، در حال جستوجو است. او بازماندۀ آن نسل هویتجوی فلسطینی است که بر روی خط فلسطینی ایستاده است.
او در پایان افزود: سلیمان منصور از تبار هنرمندانی است که در پی جدال ایستادن برای عاملیت فلسطین است و از این منظر تأثیری شگرف در هنر فلسطین گذاشته است.
نظر شما